Als correspondent van Nijkerk Nu had ik in deze lokale krant een maandelijkse column ‘Tussen Nijkerk en Noida’ waarin ik onze belevenissen als expats heb gedeeld. Na publicatie verschenen de bijdragen ook op het weblog. Klik hieronder voor de laatste column die in juni verscheen. Dit is ook meteen het laatste bericht op dit blog! Mijn voornemen om een nieuw weblog te starten, heb ik vooralsnog laten varen.

Nieuw Tussen Nijkerk en Noida, juni: Download column_juni_2009.pdf 

Tussen Nijkerk en Noida, april: Download column_april_2009.pdf

Tussen Nijkerk en Noida, maart: Download column_maart_2009.pdf

Tussen Nijkerk en Noida, februari: Download column_februari_2009.pdf

Columns 2008

Tussen Nijkerk en Noida, augustus, deel 2: Download column_augustus_2.pdf

Tussen Nijkerk en Noida, augustus, deel 1: Download column_augustus_1.pdf

Tussen Nijkerk en Noida, juli: Download column_juli.pdf

Tussen Nijkerk en Noida, juni: Download column_juni.pdf 

Tussen Nijkerk en Noida, mei: Download column_mei.pdf 

Tussen Nijkerk en Noida, april: Download column_april.pdf

Tussen Nijkerk en Noida, maart: Download column_maart.pdf 

Tussen Nijkerk en Noida, februari: Download column_februari.pdf

Tussen Nijkerk en Noida, januari: Download column_januari.pdf

Columns 2007

Tussen Nijkerk en Noida, december: Download column_december.pdf 

Tussen Nijkerk en Noida, november: Download column_november.pdf 

Tussen Nijkerk en Noida, oktober: Download column_oktober.pdf

Tussen Nijkerk en Noida, september: Download column_september.pdf

We gaan vandaag naar huis. Wat klinkt dat heftig. Na twee jaar India, zit het avontuur erop. Ik sta al twee weken helemaal op mijn kop. Twee jaar blijven als een film door mijn hoofd trekken. Ik weet nog de eerste nacht in ons huis hier; we vonden het haast eng. We konden niet slapen en keken elkaar aan van wat hebben we ons in ons hoofd gehaald. Vanochtend gezellig met ontbijt op bed en Zeger tussen ons in. Wie had dat allemaal van tevoren kunnen bedenken?

Ik moet toegeven dat ik er naar uitzie, terug te gaan naar Nederland. Ik had ons verblijf in India voor geen goud willen missen, maar makkelijk was het niet. Dus voel ik ook opluchting dat het erop zit en realiseer ik me nu pas dat ik het moeilijker heb gevonden, dan ik dacht. India was voor mij een soort sabbtical. Ik hoefde even niets en dat was voor mij een pittige uitdaging. Maar het bracht me allemaal ervaringen op mijn pad, die ik in Nederland nooit meegemaakt zou hebben.

We nemen India mee in onze rugzak terug naar Nederland. Ik voel me een wereldburger, maar realiseer me ook dat ik op en top Nederlandse ben en dat ik op die grond het beste gedij. Ik hou van het avontuur, maar ook van mijn eigen plek. Los van mijn eigen wortels, heb ik in India veel meer ervaren van wie ik ben. En daar ga ik in Nederland de vruchten van plukken. En ja, zoals dat ook voor de liefde geldt, geldt dat ook voor dit avontuur. Pas als hij/zij er niet meer is, weet je wat je mist! Daarom een top tien in willekeurige volgorde van dingen die we gaan missen en niet gaan missen in India. En een top tien van dingen waar we naar uit zien in Nederland en dingen waar we tegen op zien.

India (niet missen): 1. De armoede. 2. De vervuiling, smog en afval op straat. 3. Indiase eten. 4. De elektriciteit, de keren dat de stroom eruit ligt op een dag zijn ontelbaar. 5. De zomerhitte, het is nu al weer weken 40 graden… 6. De in Westerse ogen: laksheid van Indixebrs. 7. Dat alles ‘no problem’ is. 8. Dat je nooit weet, waar je aan toe bent. 9. Dat Indixebrs altijd, allemaal naar je kijken en aan je baby zitten (lees: hard in Zeger zijn wangetje knijpen). 10. De houtje-touwtje oplossingen.

India (missen): 1. De onbevangen en open lach van de kinderen van Grace Home. 2. De kerkdiensten in de internationale expatkerk. 3. De vrijheid die je als expat hebt, je hoort nergens bij, maar je bestaan, is ontzettend autonoom. 4. De dynamiek van India; India leeft. 5. De diepgang van de contacten met de mensen hier en in Nederland. Twee jaar lang hebben we toch een exclusief leven geleid, die ervaringen met familie en vrienden met zich meebrengen, die je minder snel hebt als je gewoon in Nederland woont. Ik denk aan de bezoeken van Marcel & Rixebt, Mark, pap en mam, Rudy & Paulien en Fred aan India. Ik ben op jullie allemaal supertrots dat jullie ‘t gedaan hebben. Dat zijn onvergetelijke momenten. Alle geweldige e-mail en skype contacten. Om er een paar te noemen…Martine: Jouw lieve e-mails kwamen altijd op het juiste moment. Christel: Jouw woorden zijn altijd een schot in de roos. Jelke en tante Tiny: heerlijk die foto’s van kinderen, kleinkinderen en intieme gezinsmomenten. Petra: Leuk dat je ons zo gevolgd hebt! Jouw vragen zetten mij altijd aan het denken. Marjanne: Het was fijn om in de e-mails van mij af te praten. Marcel & Rixebt, Ruud & Jeanette en Leo: Sommigen mensen belden gewoon mobiel, even ouwehoeren… Mark: In Nederland gaan we proosten op het ‘noaberschap’, jij staat altijd voor ons klaar. Vriendschap met een gouden randje. Tot zaterdagochtend! Naomi, Marieke, Heidi en Coos en Stefan: Jullie hebben alles draaiende gehouden op ‘t Viertel 1. We hebben ons daar nooit xe9xe9n moment druk over hoeven maken. Mam & pap: We hebben elkaar hier misschien meer gesproken dan ooit. Bedankt voor al jullie support!  Fred: Bedankt voor je luisterende oor en en al je wijze raad op de meest gekke momenten. 6. Het improvisatievermogen en creativiteit van Indixebrs. 7. De zorg voor familie. 8. De kilo’s tropisch fruit die ik kon kopen. 9. De contacten met expat-collega’s en Sherly en Natalia en de loyaliteit van Gopal, Allok en Anil. 10. De feestjes op de ambassade.

Nederland (niet naar uitzien): 1. Een volle agenda. 2. Niet meer kilo’s mango’s, meloen, ananas en litchees kunnen kopen. 3. De consumptiemaatschappij. 4. Dat alles overregeld is. 5. Dat mensen vooral aan zichzelf denken. 6. De klaagcultuur. 7. De Nederlandse verwachtingen en maatstaven waar we weer mee in de pas moeten lopen; ik ben benieuwd hoezeer ik dat op zijn beloop kan laten gaan. 8. Bereikbaar zijn. 9. De snelheid van onze prestatiemaatschappij. 10. Dat alle dagen soms hetzelfde lijken. In India was elke dag een verrassing; ook omdat alles nieuw was natuurlijk.

Nederland (naar uitzien): 1. Frisse lucht. 2. Fietsen, wandelen; gewoon lekker naar buiten als je er zin in hebt. 3. Dichtbij familie en vrienden. 4. Weer meedoen in de maatschappij. 5. Eindelijk weer yoghurt kunnen eten en ander vlees dan kip. 6. Opa en oma’s, ooms en tantes, neefjes en nichtjes, vriendjes en vriendinnetjes voor Zeger. 7. Een scala aan mogelijkheden voor ontspanning en ontplooing. 8. Elke dag een Nederlandse krant op de deurmat en Nederlandse boeken en tijdschriften. 9. Bezoek van (film) theater. 10. Twee hele dagen door de week voor mijzelf.

Naar mijn smaak is er gxe9xe9n ultieme plek in de wereld. Aan alles kleven voor- en nadelen. Een huis, heb ik ontdekt, vind je in jezelf. Maar er is maar xe9xe9n plek waar ik me thuis voel, Nederland. Oftewel ‘Home is where the heart is’.

p.s.: Ik wil iedereen bedanken voor het volgen van en het reageren op mijn weblog. In het weblog kon ik mijn ervaringen een plek geven. Maar het was vooral ook ons lijntje naar de buitenwereld. Contacten met mensen bleven zo in stand of werden zelfs hechter. In mei publiceer ik mijn laatste column Tussen Nijkerk en Noida. Dat is dan meteen het laatste bericht op dit weblog. Dan maak ik tegelijk bekend of ik een nieuw weblog ga maken over observaties van dingen die mij bezighouden. Bedankt voor het meelezen van http://gerwinenesther.web-log.nl/india/. 

Laatst vertelde ik over de straatkinderen die in onze vuilnisbak graaien naar iets waardevols. Inmiddels zijn ze er heel bedreven in en keren ze onze vuilniszakken gewoon op zijn kop in de bak. Gevolg?

‘s Ochtend belt onze vuilnisman aan, kijkt eerst in de bak waar ons vuil in ligt en vervolgens naar mij met vragende ogen. Ik geef hem een klein zakje om zijn hand in te stoppen en een grote zak om het vuil in te doen. Hij is nog niet klaar als hij zegt dat hij geld wil hebben. Ja, natuurlijk. Aan het eind geef ik hem vijftig rupee. Ik denk dat hij dat nog niet op een dag verdient.

Vandaag belt hij weer aan. Hij is er blijer mee dan ik, dat het vuilnis weer los in de bak ligt. Ik heb geen klein geld, dus geef ik hem een biljet van honderd rupee (bijna x802,-). Vandaag heeft hij de hoofdprijs.

Over de weeskinderen van Grace Home raak ik niet uitgeschreven. Elke woensdag als ik een paar uur met ze heb opgetrokken, zie ik de kinderen nog dagenlang voor me. Elk mens kan zich wel eens alleen op de wereld voelen, maar deze kinderen zijn echt alleen.

Gelukkig vinden ze veilig onderdak bij Grace Home. En met een beetje geluk een weg naar een toekomst. Vooral dat laatste steekt me. Kinderen met kwaliteiten die hun hele leven xe9xe9n stap vooruit zetten en twee stappen terug. Dat is de realiteit, ook voor andere mensen. Maar het valt nog niet mee om me daar bij neer te leggen. Deze ervaring houdt me een keiharde spiegel voor. Durf wat te maken van je leven Esther. Laat je niet door je oude overtuigingen weerhouden, te leven. Ik heb de kans gekregen; maak er wat van. Sommigen klinkt dat misschien wat gek in de oren. Zo van, Esther is toch lekker bezig. Maar volgens mij kan je nooit genoeg van jezelf vragen voor het leven te gaan.

De woensdagen met de kinderen motiveren me dus ontzettend. Ook om een hand naar hen uit te steken. Want wat is hun verlangen groot naar mensen die naar hen omkijken. Vorige week woensdag was ik voor het eerste in het nieuwe Grace Home. Nieuw, omdat dit de eerste plek is waar een huis gebouwd is met de bestemming Grace Home. De kinderen en staf zijn zo ‘happy’ met een plek die van hen is en trots. Maar wat moet er nog veel gebeuren. Als je op de foto in dit bericht kijkt, zie je xe9xe9n verdieping op de begane grond. Daar slapen in twee slaapzalen, ik schat zo’n vijftig kinderen. In de toekomst is de bedoeling dat er nog een tweede en derde verdieping bijkomt. Om de huidige kinderen meer ruimte te bieden en meer kinderen te kunnen opvangen.

Als ik aankom, zijn de kinderen aan het eten in de eetzaal. Ik kijk wat rond en zak neer op een stoel. "How are you?", vraagt xe9xe9n van de oudere jongens. Eigenlijk wil ik een potje janken, maar dat zou vreselijk ongepast zijn. Wat is het prachtig dat ze een eigen plek hebben. Maar ik realiseer me ook dat ik hier voor geen goud zou willen wonen. Kinderen spelen, eten en slapen op de betonnen vloer. Er zitten nog geen ramen in het huis en dus waait de stof je om de oren. ‘s Nachts hebben ze veel last van muggen. De toiletten zijn aangelegd, maar liggen nog in het puin. Blij met hun nieuwe plek lopen de kinderen verloren rond.

Even heb ik zoiets van, ik ga naar huis. Maar voordat ik het weet ben ik met dertig kinderen in de weer. We gaan vandaag een vlaggenslinger maken om het huis te versieren en een eigen huisjes van vouwblaadjes. Voor de kinderen staat de tijd even stil en vergeten ze waar ze zijn. Met glunderende gezichten laten ze me hun zelfgevouwde huisje zien. ‘This is my home’ staat er veelbetekend op.

Een week later sta ik op de stoep bij het huis van de pastor in sector 20. Hier wonen de oudste meisjes en een aantal meisjes die ik eerder heb leren kennen. Zij zijn niet naar het nieuwe weeshuis, maar naar deze plek verhuisd. Ik verheug me erop ze weer te zien. En leer ook weer een hoop nieuwe meiden kennen. Verwachtingsvol kijken ze me aan. Binnen een half uur staat de boel op zijn kop. In een veel te kleine ruimte zijn zo’n twintig meiden bezig hun – eigen uitgeknipte lichaamsomtrek op papier – te versieren. Het dak gaat er af. Het plezier en de creativiteit spatten er van af.

Als ik thuis kom, ben ik helemaal kapot. Het valt niet mee om die meiden los te laten. Wat verdienen die kinderen allemaal een plek op deze wereld. Grace Care is hun helpende hand. De zorgen van de pastor zijn groot. Het kost hem moeite om alle eindjes aan elkaar te knopen. Dit is zeker gxe9xe9n smeekbede voor meer geld. Maar ik kan niet anders zeggen dat de x80450 euro die mensen samen naar ons hebben overgemaakt meer dan welkom waren. Het was net wat ze nodig hadden om hun nieuwe plek te kunnen betrekken. Ik, jij en wij hebben er geen idee van hoe een euro hier het verschil kan maken. Bedankt voor jullie steun.

Al weken loop ik te broeden op een weblog over het weeshuis ‘Grace Home’ dat zich op nog geen steenworp afstand van ons huis bevindt. Maar wat daarover te schrijven, wat we nog niet weten? En hoe te voorkomen dat het een zielig verhaal wordt?

Toch wil ik er iets over opschrijven. Omdat een aantal mensen het weeshuis financieel wil steunen. En omdat het impact heeft op mijn leven hier in India.

Toen we naar India kwamen, dachten wij ons tijdens ons verblijf actief te gaan inzetten voor de Indiase  kinderen zonder toekomst. Maar waar in hemelsnaam te beginnen. India overweldigde ons zo, dat wij eerder hulp nodig hadden van anderen. De omgekeerde wereld, maar een verrijking om te ervaren dat wij andere mensen nodig hebben om te kunnen bestaan.

Eind vorig jaar ontdekte ik tijdens een wandeling door onze wijk ineens het weeshuis ‘Grace Home’. Dat had een enorme aantrekkingskracht op me. Deze kinderen die niets en niemand hebben, zijn zo zichzelf. Ze hebben niets te verbergen. Elke ontmoeting met deze kinderen raakt me en maakt me open. Ik leer meer van hen, dan zij van mij.

Sindskort ga ik elke woensdag twee uurtjes naar het weeshuis om een spel met ze te doen. De bedoeling was dat ik met de jongens, die redelijk Engels praten aan de slag zou gaan. Maar toen ik de eerste keer kwam, zaten ze me allemaal (zo’n dertig kinderen) verwachtingsvol aan te kijken. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen ze weg te sturen. Dus hou ik het simpel, gewoon een leuk spel en plezier maken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik wil er altijd alles uithalen. Maar wie ben ik. Deze kinderen hebben zich al een hele lange tijd zelf gered. Ik ben slechts een voorbijganger.

En wat een cadeau al die lachende gezichten elke week. Kinderen zonder ouders, die in het Grace Home een thuis hebben gevonden. Die een dak boven hun hoofd hebben, drie keer per dag eten, naar school gaan en liefde krijgen. Soms als ik met ze bezig ben, zie ik kinderen voor me in gedachten met vertrokken gezichten. Wandelend door hun verleden en hun eigen zorgen. Ik heb er geen weet van en kan me er geen enkele voorstelling bij maken. Zij zijn blij met alles wat Grace Home hun biedt. Vandaag zijn ze kinderen zonder zorgen.

Hoe anders is dat voor de kinderen, die zonet langs ons huis liepen en onze afvalbak doorzochten. Het maakte me ongelooflijk leeg toen ik dat net onder mijn ogen – met Zeger op schoot – zag gebeuren. Mensen hebben de neiging om armoede te romantiseren. Maar niemand zou toch honger moeten lijden of uitbuiting en mishandeling moeten ondergaan. Mensen hebben recht op een eigen toekomst.  Maar wat als onderwijs voor jou niet toegankelijk is?

In India heb ik wel ervaren dat onderwijs de sleutel is voor de oplossing van een hoop problemen en zich op de lange termijn het beste terugbetaald. Het mooie van het ‘Grace Home’ weeshuis is, dat ze de kinderen niet alleen opvangen, maar ook investeren in hun toekomst. Pastor John, de directeur van het weeshuis doet er alles aan om de kinderen op normale scholen onder te brengen. Dat valt niet mee, omdat India nog steeds een klassenmaatschappij is. Zoals wij onze kinderen naar ‘witte’ scholen brengen, willen de mensen hier niet dat hun eigen kinderen opgroeien tussen de armen.

Op xe9xe9n van de woensdagen heb ik met de kinderen gesproken over hun talenten. En zoals de meeste Indixebrs hebben ze een voorliefde voor zingen en dansen. Maar de meesten van hen zijn ook dol op school. En er zitten ook een paar echte bollenbozen tussen. Stuk voor stuk kinderen en jongeren die iets van hun leven willen maken. Hun ‘power’ maakt indruk op me. Het is de energie van een stel jonge honden, maar ook van vechtlust. Kinderen die al hebben moeten knokken voor hun eigen leven. Kinderen die stuk voor stuk verschil uit maken en willen maken.

Pastor John is geraakt door het feit dat er in India elke drie seconden een kind sterft. Dat wil hij voor zijn. Zijn droom is om in elke grote stad in India een ‘Grace Home’ op te richten. In Noida wordt nu het eerste ‘Grace Home’ gebouwd. Dit jaar hoopt de pastor er zijn tachtig kinderen onder te brengen.

Op dit moment zijn de oudste meisjes ondergebracht bij pastor John en zijn gezin. De overige kinderen wonen in een huis van de straat, waar zich ook de DHV guesthouse bevindt. Daar kunnen ze echter niet voor altijd blijven. Om te voorkomen dat John zijn weeskinderen op straat kwamen te staan, heeft de eigenaar van dit huis hen kosteloos ondergebracht in zijn huis. Pastor John wil niet langer dan nodig van de gastvrijheid van deze Indixebr gebruikmaken. Maar om het eerste ‘Grace Home’ te kunnen opleveren, is meer geld nodig.

Sommige mensen die bij ons op bezoek zijn geweest, hebben we meegenomen naar het weeshuis. Als je in India bent geweest, kun je niet om de armoede heen. En wil je iets doen, klein of groot. ‘Grace Home’ kan alle hulp goed gebruiken. Allerbelangrijkst is dat de kinderen zo snel mogelijk naar het nieuwe weeshuis kunnen. Om het weeshuis op te leveren is nog ongever x805.000 nodig. Met een bijdrage aan de bouw van het weeshuis investeer je in de toekomst van tachtig kinderen.

Wil je dat jouw bijdrage niet opgaat in een grotere som, dan zijn bijdragen voor de kinderen natuurlijk ook meer dan welkom. Je kunt hierbij denken aan kosten voor dagelijks onderhoud per kind (x8023,- per kind per maand), onderwijs (x807,50 per kind per maand), maar ook fruit (x8046,-), melk (x80110,-) en rijst (x80155) voor alle kinderen en stafpersoneel (80 kinderen + 10 volwassenen) per maand. Soms eten de kinderen elke dag chapati (soort van deegpannekoek) en voor kinderen in de groei, is dat natuurlijk heel eenzijdig.

De pastor kan nog geen buitenlandse gelden op zijn rekening ontvangen. Hij werkt daar hard aan, maar tot die tijd en zolang wij in India zijn, kunnen bijdragen overgemaakt worden naar onze rekening: G.J. Duine, 372929591. Wij zorgen ervoor dat pastor John het geld contant ontvangt en geven aan waar het geld voor bestemd is. Daarvan ontvang je als sponsor een afschrift.

Kijk voor meer informatie over ‘Grace Home’ op www.gracecare.org.

Het was weer een mooie belevenis om met z’n drieen een weekend naar Amritsar te gaan. Incredible India blijft gelden ook, of misschien wel vooral, in deze uithoek van het land.

Amritsar grenst namelijk dicht aan Pakistan, Wagah genaamd, en aan de grens wordt elke avond een bizar tafereel opgevoerd ter "ere" van de opsplitsing van Punjab in 1947 tussen India en Pakistan.

Elke avond worden de national vlaggen gestreken met een soort toneelvoorstelling. Op de tribunes van beide landen kunnen toeschouwers kijken naar de militaire ceremonie om indruk te maken op de buren. De toeschouwers zelf hebben een belangrijk aandeel in het joelen voor India en het uitjouwen van Pakistan; "Hindoestan!!", "Pakistan!!" Mensen uit het publiek dansen op de straat en lopen met de vlag heen en weer als onderdeel van de ceremonie. Het kwam op mij over als een triest contrast tussen een feest van herkenbaarheid vanwege de vroegere eenheid en de huidige politieke vijandigheid tussen beide landen.

Amritsar wordt als de bakermat gezien van het Sikhisme met als symbool de Golden Tempel. De Sikh zijn een afsplitsing van het hindoexefsme. Ze hebben in tegenstelling tot het hindoexefsme niets met de verering van beelden, rituelen en het kastensysteem. Ze zijn goed herkenbaar aan de tulband en de lange baard.

De Golden Tempel is xe9xe9n van de mooiste locaties die we de afgelopen jaren hebben bezocht. De rustieke en mystieke sfeer zorgt voor een relaxte ervaring, al wordt de tempel dagelijks door meer dan 10.000 mensen bezocht. Het heiligdom ligt midden in een grote vijver waarin het heilige boek wordt open gelegd, ‘priesters’ roepen de gehele dag gebeden en dragen bij aan de sfeer. In de avond wordt het boek weggedragen naar de rustplaats in een ander gebouw buiten de vijver.

In een klein park "Jallianwala Bagh" hebben de Engelsen een schaamteloze slachtpartij aangericht door onophoudelijk op honderden ongewapende demonstranten te schieten. De slachtpartij versnelde de ondergang van de Britse heerschappij in India.

Naast deze culturele ervaringen hebben we zo min mogelijk gedaan en lekker genoten van het prachtige weer en het heerlijke terras in het hotel.

In november begint het reisseizoen in India en wij wilden dat niet missen. Voor onze eerste trip zijn we op weg gegaan naar Khajuraho samen met onze Canadese vriend Aaron. Het was gelijk ook de eerste vakantie voor Zeger! 

Na een lange reis van zeven uur zijn we 320 kilometer van Delhi en overnachten in een Taj hotel in Gwalior. Het hotel met zijn prachtige kamers en fantastische tuin maakten het tot een plezierig uitje. Het hotel – Usha Kiran Palace – is een paleis, gebouwd door de Maharadja van Gwalior, om als verblijf te dienen voor de koning van Engeland. Het paleis ligt bijna tegen het paleis van de Maharadja aan, het – Jai Vilas palace -, dat voor een deel nog steeds als onderkomen dient van de huidige Maharadja. De Maharadja is alleen nog een ceremoniele titel, al is zijn aanzien, door de politieke betrokkenheid nog stevig verankerd in Gwalior.

Excentrieke zaken uit het paleis vond ik wel het binnenzwembad, de enorme zelfverheerlijking van de Maharadje familie, de likeurtrein op de dineertafel en het kleine BMW-tje. Of was het  misschien de rattenvanger die we tegenkwamen? Of de opgezette tijgers in een wildtafereel in xe9xe9n van de woonkamers? Of de kroonluchters, van drie ton, die aan het plafond hingen, welke op sterkte getoetst werden door olifanten over het dak te laten lopen…

Een tweede attraktie in Gwalior is de burcht, een enorm bouwwerk op een heuvel. De Indiase mensen vonden echter Esther en Zeger interessanter dan de burcht. Op een gegeven moment had Esther tijdens een voeding van Zeger dertig Indixebrs om zich heen verzameld. Erg grappig!

Ook nog een dagje erop uit geweest naar Orchha in de richting van Kajuraho…… Hier hebben Aaron en ik ons verbaasd over de primitieve omstandigheden waarin de mensen nog steeds leven. Het was een zeer mooie ervaring om even ondergedompeld te zijn in de ontspannen atmosfeer van het stadje. Omdat we nu toch al anderhalf jaar in India zijn, kan ik er veel meer van genieten, omdat ik niet zo strak meer sta van alles wat om mij heen gebeurt. De foto’s vertellen het verhaal van de lokale markt in Orchha en het paleis Jahangiri Mahal aan de overkant van de rivier. We hebben als lunch een heerlijke Nederlandse pannenkoek gegeten. (Mark bakt ze nog beter!) In de middag nog een fort bezocht in de befaamde streek Bundelkand in het stadje Datia. Op het einde van de middag zijn we naar een bedevaartplaats geweest met meer dan 100 tempels. Het was een prachtig gezicht om al die torentjes bij elkaar verzameld te zien en het werd heel erg goed onderhouden!

Een bijzondere vermelding is de papierfabriek in Taragram. Het is een overheidsproject om de werkgelegenheid van de streek te verbeteren. Het project kent drie programma’s en heeft ongeveer 300 mensen aan het werk. Van katoenresten wordt papier gemaakt, wat dan weer verwerkt wordt tot allerlei producten als boekjes, cadeauverpakkingen, lampions, kaarten e.d.. Het tweede programma is het maken van dakpannen met verbrandingsas van vuilnis als hoofdbestanddeel. En het derde programma is het conserveren van verse vruchten voor de verkoop in grote steden. Het was weer een bijzondere belevenis!

En Khajuraho? Dat hebben we niet gezien………..!

Sommige dingen zijn wereldwijd hetzelfde. Wie wil zich niet verbazen over wat gek, vreemd of anders is. Heb je ooit wel eens een aap een ijsje zien eten? Hij at het alsof hij nooit anders gedaan had. Had die aap dat ijsje gekocht?

Waar keken die mensen toch naar? Waar lachten ze toch om. Nog nooit een aap een ijsje zien eten? Zeker nog nooit in de dierentuin geweest?

Gek is het ook als jezelf ineens het aapje bent. Had jij ooit wel eens een witte baby gezien? Hij dronk melk uit een flesje. Hoe kwam zo’n baby toch zo mooi wit? Wat hebben die mensen toch? Nog nooit een baby gezien?

En soms vraag je je af. Wie hier nu het aapje is? Papegaait de een de ander na.

Poesje mauw, kom eens gauw. Ik heb lekkere melk voor jou. MELK, alles draait om M-E-L-K. Een diepe zucht, je rekt je uit, nog een diepe zucht, langzaam begin je te maaien met je armpjes. Je piept en soms ook niet. Dan lig je zo tevreden te slapen en ineens ben je daar. Met een overdonderende schreeuw.

Een pruillip, slaak je gilletjes en huil je. Vanochtend je eerste traan. Bij jouw eerste bel, gaat mijn hart al sneller kloppen. Oh, mijn jongen moet gevoed. Alles moet wijken. Dus zorg ik altijd voor meer dan een nette voorraad melkpoeder. En staan er altijd flessen op jou te wachten in de koelkast tussen ons vleesbeleg en het koude bier in.

Als een roofdier hap je naar de speen en verandert je gezicht van onrust in rust en geniet je, zoals wij mensen maar weinig doen en val je zelfs in slaap. ‘s Nachts maak je ons wakker met een hartverscheurende brul. Nee, niet weer melk ophalen en warm maken, voeden, verschonen; een uur dromen inleveren. Routineus nemen we je in onze armen en met een half oog zien we toe hoe de melk in je hals drupt.

Vallen wij eerder in slaap dan jij. Een zucht, wat was de melk weer lekker. Murmel je vanonder de dekens vanuit je wieg. En soms lig je tussen ons in; zijn wij de kers op jouw slagroomtaart.